Ervaringen

Brussen

Door: Antine blogt

Jouw kinderen maken zeker nooit ruzie, kreeg ik laatst te horen. Thuis dacht ik er nog eens over na. Ja inderdaad zij maken geen ruzie, zoals normale broertjes en zusjes kunnen doen. Heerlijk rustig zou je zeggen. Hebben wij ook eens wat mee.

Heel toevallig in diezelfde week moest mijn dochter even haar hart luchten. Op onverwachte momenten kan zij zulke ernstige dingen zeggen dat ik even met mijn mond vol tanden sta. Als ik dan eindelijk een antwoord heb, is ze alweer aan het spelen.

Zo ook het moment dat mijn dochter mopperend vertelde dat ze graag een gewoon broertje of zusje had waar ze ruzie mee kon maken. Voor andere kinderen zo gewoon, voor haar niet. Want hoe maak je ruzie met een broertje dat kwetsbaar is en van iedereen afhankelijk. Dan ben je al snel de pineut. Laat staan dat je hieraan wil beginnen.

Wat zit haar precies dwars? Dat ze geen ruzie kan maken of dat ze niet mee kan praten met haar vriendinnen over dit onderwerp. Een situatie dat ik herken. Gesprekken over opgroeiende kinderen, waarin ik hoor: “Oh wat ben ik blij niet meer in de luiers te zitten.” Goh ik zit elke dag nog luiers te verschonen bij mijn kind en mogelijk de rest van zijn leven denk ik dan. Toch zeg ik niets, omdat het gesprek al lang weer over iets anders gaat.

Kiekeboe

Door: Antine blogt

Toen ik voor de tweede keer zwanger was, van een jongen dit keer, keek ik al uit naar de gesprekken met hem. Ik herinner mij het eerste woordje van mijn oudste dochter. En de grappige gesprekjes die ik met haar had toen ze drie was. De waarom vragen als kleuter en de tegenspraak nu ze bijna twaalf is. Welke woordje zou hij als eerste gaan zeggen? Maar na acht jaar heeft hij heeft nog geen woord tegen mij gesproken.

Geen contact
Ook al zou ik het heel graag willen, ik weet nu dat de gesprekken er nooit zullen zijn. Als gevolg van een deletie op chromosoom 3 worden de hersenen van mijn zoon niet aangestuurd om te spreken. Missen zijn tong en mond de motoriek om te praten. Na zijn geboorte leefde hij letterlijk de eerste weken in stilte. Zijn ogen en oren zaten dicht. Toen later zijn ogen open gingen en het vocht langzaam uit zijn oren verdween, maakte hij nog geen contact. Het leek net of hij langs me heen keek.

Eerste lachje
Toch bleef ik wachten op dat eerste woordje. Met veel knuffelen, zingen en praten bleef ik het proberen. Het was vooral heel veel geven en wensen er iets voor terug te krijgen. Naarmate mijn zoon sterker werd, leek het erop dat er iets ging gebeuren. Er verscheen een lachje, hij bewoog zijn hoofd als hij mijn stem hoorde. Hij reageerde op mijn woorden.

Communicatie
Zijn woorden bleven en blijven uit. Die hoop heb ik opgegeven. De hoop op beter contact niet. Woorden hebben plaats gemaakt voor geluiden, mimiek en gebaren. Op die manier krijgt hij het voor elkaar dat ik de tablet pak voor zijn favoriete spelletje.

Verstoppertje
Nieuw in ons contact is het spelletje verstoppertje. We hebben de grootste lol als hij de deken over zich heen trekt. Ik herinner me nog de eerste keer dat hij dit spelletje uit zichzelf begon. Ik moest hem zoeken. Kiekeboe. Ik trok de deken van hem af. Een lach verscheen op zijn gezicht. En op mijn armen kippenvel.

Ervaringen delen?

Wil jij je verhaal of blog met ons delen?
Mail je tekst naar redactie@zeldsamen.nl voor vermelding op de website en/of in magazine ZeldSamen.

Meer blogs

Annemarie Haverkamp
blogt over Job met een zeldzame chromosoomafwijking
Blog Rolstoelfiets